Wim van Teeffelen fotografie
Scroll naar boven
Lavastrand, Gran Canaria
Kwartet van een raam uit een oude bus
Wim van Teeffelen
Valencia
Tropische plant

Dank dat je mijn site bezoekt

Welkom! Ik ben Wim van Teeffelen, webmaker/fotograaf, autodidact. Meer dan een halve eeuw ben ik liefhebber van beeld en fotografie. Op deze pagina meer over mijn achtergrond en waar mijn werk te zien is geweest.

Logo Wim van Teeffelen

Welkom!

Dank dat je mijn site bezoekt! Ik ben Wim van Teeffelen, webmaker/fotograaf, autodidact. Meer dan een halve eeuw ben ik liefhebber van beeld en fotografie. Op deze pagina meer over mijn achtergrond en waar mijn werk te zien is geweest.

Wim van Teeeffelen

Exposeren

In het voorjaar van 2017 waren er 4 van mijn fotocanvassen, elk 160x90 cm, in Cultureel Centrum De Pluk in Geldermalsen te zien. Ze maakten deel uit van de Derde Kennismakingsexpositie van De Pluk Art, waarbij ook beeldhouwwerken, schilderijen en aquarellen te zien waren van regionale kunstenaars.

In 1980 hebben er twee van mijn Cibachromedrukken van het formaat 40x30 cm gehangen in Galerie Aelbrecht in het Rotterdamse Delfshaven.

Nog langer geleden, tussen 1972 en 1975, deed ik elk jaar met enkele zwart/wit-werken mee aan de clubexpositie van Fotoclub de Hoeksche Waard.

Hoe het zo kwam

Ik moet ongeveer dertien of veertien geweest zijn toen ik de Agfa Clack van mijn vader ontvreemdde. Dat kwam zo.

Wij woonden in Oud-Beijerland in de Hoeksche Waard, een eiland dat nog net tot Zuid-Holland behoort. Je kon het vanaf het vasteland bereiken via de Barendrechtse brug. Het was een statige, rijzige hefbrug, een intrigerend bouwwerk dat leek alsof het met Meccano-onderdelen opgebouwd was.

De 'Brug over de Oude Maas' zoals de officiele naam luidde, was berucht bij de inwoners van het eiland. Hij ging namelijk ten minste een maal per uur open. Het wegdek was tweebaans, een voor het komende en een voor het gaande verkeer. Bovendien liepen in het midden de rails voor de stoomtram, De Moordenaar genoemd. Hij heette zo omdat hij slecht kon remmen. Hij kon alleen remmen door volgas achteruit te geven. Dat gaf een enorm kabaal. Als De Moordenaar eraan kwam, en dat was elke twee uur een feit, betekende dat automatisch dat alle verkeer moest wachten tot hij de brug over was.

bron: flickr, account tuuur (11 april 1966)

Een ritje naar Rotterdam, dat normaliter drie kwartier kostte, kon zo aardig wat tijd vergen.

Machtig interessant

In tegenstelling tot mijn ouders heb ik daar als kind nooit ergernis over gevoeld. Ik vond het prima allemaal, vooral als de brug vlak voor onze neus open ging. Dan kon ik mooi alles zien en horen. De brugwachter die handmatig de bomen omlaag draaide, de grommende elektromotoren die de contragewichten omlaag lieten komen en het middengedeelte zo hoog optilden dat ik het niet meer kon zien, de sirene die loeide.

Wat er onderdoor voer was ook vaak de moeite waard. Een grote bok, een eindeloos lang binnenvaartschip met kolen in de open ruimen en een auto op het achterdek, of een forse zeilboot.

Heinenoordtunnel

In de krant las ik dat er plannen waren om die brug te vervangen door een tunnel; dat leek me machtig interessant. Ik wilde wel eens zien hoe ze dat voor mekaar kregen, zo'n buis onder het water door aanleggen. Toen ik door had hoe ik in de tunnelbuis kon komen zonder gesnapt te worden, heb ik stilletjes de Agfa Clack meegenomen om op het diepste punt van de tunnelbuis naar het licht toe te fotograferen. Ik nam één foto, want misschien had mijn vader gekeken waar de teller op stond toen hij hem opborg.

Pas toen we terugkwamen van zomervakantie, en dat was maanden later, werd het rolletje weggebracht. Na een week waren de afdrukken klaar. Wat was ik benieuwd. "O, deze is mislukt", zei mijn vader. "Zonde". Hij liet hem zien aan de fotograaf, die zijn schouders ophaalde. De foto was helemaal zwart met ergens in de rechterbovenhoek een witte vlek. Ik hield mijn mond. Mijn vader scheurde hem in vieren en gooide hem in de prullenbak. Dat was het begin van mijn carrière als fotograaf.

Mijn eerste camera

Blijkbaar heb ik mijn ouders vaak gevraagd of ik ook eens een keer een foto mocht maken. Misschien heb ik wel gezeurd. Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Maar wel was het zo dat ik op mijn zestiende voor mijn verjaardag en Sinterklaas en Kerstmis tegelijk een Beirette kreeg. Het was een Oost-Duitse kleinbeeldcamera zonder lichtmeting. Hij had 49 gulden gekost, geen gering cadeau. Je kon alles met de hand instellen. Wat was ik daar blij mee. Als ik mijn ogen dichtdoe, ruik ik het leer van de beschermhoes nog.

Bron: Classic cameras - Beirette V

Ik maakte dia's, want dan had ik geen kosten voor afdrukken. Nu is een diafilm niet echt vergevensgezind bij over- en onderbelichten, en zonder lichtmeter moest ik alle instellingen op het blote oog inschatten. Van mijn eerste film was eenvijfde niet meer dan redelijk belicht, en dan leg ik de lat laag, de rest was uitgebeten wit of gitzwart. Zo zwart dat je alleen met een lamp erachter kon zien wat het onderwerp was.

De markt in Oud-Beijerland

Inmiddels had de Beirette plaats gemaakt voor een Praktika, een Oost-Duitse spiegelreflex. Op woensdagmiddag was er markt in de Voorstraat. Dan was ik vrij van school. Ik fotografeerde kinderen in de wandelwagen, oude pruimende mannetjes, marktkooplui die hun waar aanprezen. De week erop kwam ik terug en als het even rustig was bij een kraam, liet ik de foto's aan de koopmannen zien. Meestal kreeg ik geld, soms alleen een dankjewel. Commercieel handelen moest ik me duidelijk nog eigen maken.

Na een tijdje kende iedereen me en als er ergens een hand omhoog ging betekende dat: fotograferen. Een maand later vroeg een van hen namens de vereniging van de marktkoopmannen of ik hun feestavond wilde komen vastleggen in Dordrecht. Het kostte me anderhalf uur om er te komen met de bus en het was goed dat ik vroeg was, want na achten was er niemand meer nuchter. Die reportage was dan ook iets wat ik snel wilde vergeten.

Het kinderdagverblijf vroeg of ik foto's van spelende peuters wilde komen maken. Die hing ik dan een week later op - de foto's bedoel ik - en ik hoopte dat de moeders ze zouden bestellen. Zo kwam ik aan mijn geld.

Doka

De vader van mijn vriendinnetje heette Cor. Hij was enthousiast fotograaf en had een scherp oog. Al snel ging ik met hem mee naar de fotoclub waar hij lid van was. Van die bespreeksessies aldaar leerde ik veel over compositie, techniek en inhoud. Uiteraard als je eigen foto 'op de bok' stond, maar ook wat er over andere gezegd werd.

Cor was een meester in het maken van zwart/wit-afdrukken. Soms moest ik de feedback op mijn werk uit hem trekken. Maar als hij wat zei, dan had ik daar wat aan. Ik scharrelde van afgedankte spullen een doka bij elkaar voor mezelf, op basis van een (ook alweer Oost-Duitse) Meopta vergroter. Mijn vader timmerde er een hok omheen en vanaf dat moment kon ik sneller en goedkoper werken. Voor een deel fotografeerde ik zo mijn studie bij elkaar.

In die tijd fotografeerde ik steeds meer. Op elke vakantie ging een tas met 2 body's en 4 lenzen mee. Dat het sjouwen was vond ik niet erg: 'iets' tegenkomen en geen camera bij je hebben, dat was pas erg.

Mijn diaprojector werd uitgebreid met nog eentje en toen nog eentje, er kwam een overvloeiapparaat achter, aangestuurd door een soundtrack vanaf een bandrecorder met interviews met leerlingen, beelden van de schoolactiviteiten, veel muziek en een voice-over. Eerst deed ik dat met de broer van mijn vriendinnetje, later met de man van een collega. Hij runde een geluidsstudio en plakte zo'n soundtrack bekwaam aan elkaar. Voorlichtingsavonden en jaarafsluitingen op school, beide voor ten minste 500 man publiek, waren opgebouwd rond deze 'films' van ongeveer een kwartier. Ze waren een succes en we werden gevraagd door andere scholen.

Drukken in kleur

Inmiddels had ik mijn doka met tweedehandsspulletjes omgebouwd tot kleurenlab. Samen met collega Frans had ik de kunst afgekeken bij een pionier in Vlaardingen.

Ochtendstemming in Deelerwoud (1977)

Ik printte op Cibachrome-papier vanaf dia, absoluut kleurecht en met diepe, verzadigde kleuren op schitterend, kleurvast papier. Het was duur en tijdrovend, maar wat er uit de ontwikkelkoker kwam was helemaal naar mijn zin. Geld voor een color-analyser had ik niet, kleurzwemen corrigeren ging op het blote oog. Links en rechts kon ik wat prints verkopen, waaronder via een kunstgalerie in Delfshaven.

Analoog fotograferen

Tot 2006 fotografeerde ik analoog. De eerste generaties digitale camera's vond ik niet goed genoeg, en relatief waren ze erg kostbaar. Tot ik overstapte op mijn eerste digitale reflex werkte ik met kleinbeeld en een Mamiya M7. Met zijn 6x7 cm negatieven leverde deze camera weliswaar - ook tegen de huidige maatstaven- onovertroffen beelden, maar tegelijkertijd was werken ermee in de productie van afdrukken en albums onovertroffen duur. Nu kende ik wel mijn adresjes, maar een aanzienlijk deel van het vakantiebudget ging uiteindelijk op aan het fotoverslag. Daar wilde ik vanaf.

Het verschil tussen analoog en digitaal werken

Na de overstap heb ik ook als het ware opnieuw moeten leren fotograferen. Of liever: handelen. Bij de Mamiya was je in feite 2 euro kwijt voor elke keer dat je op de ontspanner drukte. Het gevolg was dat het een automatisme werd om eerst heel goed na te denken over wat je wilde maken, hoe je het ging aanpakken en wat de beste hoek was. Kijken, eromheen lopen en nog eens kijken. Als het licht niet goed is opschrijven om hoe laat dit waarschijnlijk beter zal zijn.

Na de meeste vakanties kwam ik indertijd met 5 rolletjes van 10 opnamen thuis. Na sommige zelfs maar met 3. Nu schrijf ik bij thuiskomst 700 beelden over van mijn digitale Canon naar de harde schijf. Je handelt sneller, durft technisch gezien veel meer te experimenteren met vaak verrassende resultaten tot gevolg.

Voorbeeld

Zo'n hommel hieronder bijvoorbeeld, geen prijswinnaar maar het gaat om het voorbeeld, zit geen seconde stil en de scherptediepte, als je er zo kort op zit, is niet meer dan een paar millimeter. Je wilt ook nog op een rustige achtergrond letten. Ik vond in het archief 36 opnames van deze sessie terug, waarvan 31 volslagen onbruikbaar. Bij digitaal werken gaat het erom wat wél lukt. Overigens jammer dat het kopje weggedraaid is, als ik doorgegaan was had ik hem 'echt' gehad.

Hommel (2008)

Geen echte voorkeur

Toch heb ik ervaren dat het één niet beter of slechter is dan het ander. In Japan is er een hele revival van analoge fotografie, analoog aan, no pun intended, de revival van vinyl ten opzichte van cd bij muziek. Film als beelddrager geeft iets extra's. Het beeld hierboven van het niet-publieke deel van Deelerwoud, ondanks dat het met een softfocusfilter is genomen, geeft dat karakter aardig weer.

Weight matters

Al weer een tijdje liggen mijn analoge spullen in de kast; misschien dat ik het later weer oppak. Want tegenwoordig ga ik graag zo licht mogelijk bepakt op pad. Een digitale body met één zoom is meestal mijn gereedschap met interessante mogelijkheden.

  • Beeldstabilisatie maakte het me mogelijk om bijvoorbeeld vanuit het vliegtuig bij het opstijgen met 4x zoom door een raampje Trapani in Sicilië te fotograferen. Haarscherp.
  • De lichtgevoeligheid van mijn film wilde ik analoog toch wel tot 400 ISO beperken om niet te veel korrel te krijgen, bij een klassiek concert kan ik digitaal met 200 mm uit de hand, praktisch bij kaarslicht, een actiefoto van de sopraan maken dankzij 3200 of 6400 ISO met zeer aanvaardbare ruis.

Maar ook de nieuwste generatie smartphones levert bij goed licht tegenwoordig prima plaatjes. Je komt dicht op je onderwerp en in combinatie met de groothoek worden beelden mogelijk die je lastig met je kleinbeeldreflex kunt maken. In deze website zitten beelden met de smartphone: heeft u ze herkend?

Dit schreven bezoekers

Heb je een vraag, opmerking of reactie? Stuur mij een berichtje. Dat stel ik zeer op prijs. Je kunt er zeker van zijn dat je gegevens niet aan derden worden verstrekt en ook niet worden gebruikt voor commerciële doeleinden.

"Wat een prachtig werk/prachtige site. Iets om nog eens uitgebreid op groot scherm te bekijken ...

--- Op 18 april door Jan van Wijngaarden op Facebook ---

"This is the pub of my adolescence ..."

--- Op 6 februari door Gianni op EyeEm ---

Wat een diversiteit! Heb ook je foto's op fincatabayesco.com gezien, prachtig huis is dat ☺.

--- Op 6 maart door M. ---

"Mooie site, Wim!"

--- Op 25 januari door Rosita Havekes ---

"Wat is je site mooi, ik "verdwaal" er regelmatig in, maar wel een super mooi doolhof waar ik graag in vertoef. Prachtige beelden, geweldige teksten, leuk te lezen hoe het begon in de tunnelnis en je eerste Beirette. Leuk ook foto's op de markt en de opdracht van het kinderdagverblijf, hoe je deels van de opbrengst je studie kon betalen. De foto's gemaakt met een smartphone haal ik er nu nog niet uit. Het onderdeel kijken achter de schermen boeide me ook. Kortom ik zie en lees steeds weer nieuwe dingen en geniet ervan"

--- Op 1 juli door Gerda ---

"Wat een mooie en duidelijke website, Wim! De foto's zijn prachtig: sfeervol, sterk, met mooi licht en veel zeggingskracht."

--- Op 9 mei door Hetty van Teeffelen ---

"Net je portfolio bekeken. Wat knap gemaakt zeg. Ziet er prachtig uit. Ben vooral een fan van de ico's en ifo's!"

--- Op 6 mei door Caroline van Rijen ---

"The important thing is not the camera, but the eye. Magnificent Wim !"

--- Op 2 mei door Lilian Timmerman ---

"Wat prachtig, ik ben onder de indruk!"

--- Op 27 maart door Irma ---

"Wat leuk om werk van je te zien."

--- Op 16 augustus door T.W. ---


Hide or show menu

menu

Hide or show menu

menu